De Sloveense Luchten In...
Mijn oren knappen terwijl mijn blythe luchtbel van ontkenning meeneemt. Dit is plotseling alarmerend echt.
0 voet…
Het is de ochtend van de laatste dag van mijn wervelwindweekendtour door Slovenië, en ik bevind me in een blissvolle bubbel van ontkenning. Ik weet dat ik op een luchtvaartterrein ben. Ik weet dat ik een jumpsuit draag. Ik weet dat ik een belachelijke hoed draag. Ik weet dat een man met coole zonnebrillen me vertelt dat ik waarschijnlijk niet zal doodgaan. Ik weet dat ik naar hem moet luisteren omdat hij de Tandem Master is, en iedereen wiens functietitel het woord ‘master’ bevat, is waarschijnlijk iemand die aandacht verdient.
Ik weet dit allemaal, maar ik geloof het nog niet echt, want eerlijk gezegd is de realiteit van wat ik op het punt sta te doen een beetje te veel om te bevatten.
3.000 voet…
Maar het is de realiteit, en nu is het luchtvaartterrein een eenvoudige vlek groen, nauwelijks een verstoring van het gerimpelde tapijt van land onder ons. Ik moet boven het bulderende motorgeluid schreeuwen om te vragen hoe hoog we zijn en het antwoord verbaast me. Niet eens halverwege. Ik kan niet stoppen met kijken naar de enorme opening waar een muur zou moeten zijn. Ik ben inches van de muur verwijderd en koude lucht stroomt binnen, die mijn gezicht beukt.
7.000 voet…
Mijn oren knappen weer open samen met mijn blissvolle bubbel van ontkenning. Dit is ineens alarmerend echt. Dit gebeurt daadwerkelijk. Ik zit in een vliegende doos en binnenkort zal ik dat niet meer doen. Ik heb moeite met ademhalen, maar kan niet zeggen of het door de zenuwen of de hoogte komt. Nog steeds stijgt het vliegtuig, snuivend en puffend. De Tandem Master is aan het rommelen met wat clips en gespen.
10.000 voet…
Het is tijd. We schuiven naar de rand. Ik laat mijn benen overhangen. De woeste wind grijpt naar mijn enkels. Het geluid is oorverdovend. Ik leun naar achteren tegen de Tandem Master zodat mijn kin naar de lucht wijst en mijn hoofd op zijn schouder rust. Geen terugweg meer. Geen terugweg. Mijn hart klopt als een gek op mijn borst, alsof het probeert te ontsnappen.
En dan zijn we ineens weg. Onbetwistbaar weg. De wereld draait ondersteboven.
Vallen vanuit deze hoogte voelt helemaal niet als vallen. Er is geen waarneembare verandering; het land komt niet op me af, en ik niet op het land. De enige aanwijzing voor de enorme snelheid waarmee we reizen, is het geluid van de wind die om mijn oren huilt en het gevoel dat het mijn gezicht in bizarre (en ernstig onflatterende) vormen vormt. Ik besluit dat dit mogelijk het beste is dat me ooit is overkomen.
5.000 voet…
Ik word uit mijn reverie getrokken door de open parachute en ineens is alles weer rustig en normaal. Normaal, behalve het feit dat ik op ongeveer het dubbele van de hoogte van het hoogste gebouw ter wereld hang. Toch drinken mijn ogen een werkelijk spectaculair panorama in. Donkere bergen die oprijzen uit gebieden groen, alles patchwork met bos, en in het midden van alles een blauwe meer, bezaaid als een juweel.
0 voet…
Ik wil het opnieuw doen. Ik ben verslaafd.
Dit avontuur werd georganiseerd door Avantura: Outdoor Adventure, een bedrijf dat gevestigd is in de Bled regio van ; een van de meest schilderachtige delen van het land en daarmee een van de beste plekken om te parachutespringen. Hun Tandem Masters zijn zeer ervaren in de parachutesport, met meer dan 20.000 sprongen gezamenlijk succesvol uitgevoerd. Ze hebben een 100% veiligheidsrecord en houden tussen hen verschillende gouden medailles van internationale parachutespringwedstrijden. Voor een extra vergoeding kunnen ze je avontuur filmen en bewerken tot een film van 10 minuten, compleet met een soundtrack.
Verken meer van Slovenië – verbind met ons op Facebook!
